zonder titel

klein is fijn
ik wil niet groter worden
ik wil het zijn
ik wil niet nog meer moeten leren
maar het kunnen en wel nu
want achteraf bekijken
is zoveel makkelijker
dan er dwars doorheen
want na afloop ben je er tenminste
hoef je niet meer te kieze
voor een toekomst
die toch wel komt
of je nou kiest of niet
hoe weet je wat goed is
en wat klopt

zoveel te denken
zoveel te schrijven
zoveel te zeggen
zoveel te doen

ik dacht echt even dat ik het allemaal wist
maar helaas
het voelt alsof alle grond onder mijn voeten
in een keer weer weg is
gewaaid, gestroomd, verdwenen?
where did it go?

in plaats van dat ik nou eens
een ding leuk vond
in plaats van honderd
ik moet hier zelf uitkomen
maar hoe kan dat nou
als ik het einde van de tunnel niet in zicht heb
en in het duister tast
me hopeloos afvragend
of ik nou links of rechts moet
toch rechtdoor
of weer terug naar af

vraag

waarom komen onderbroeken altijd alleen
en sokken altijd samen?

zou je mensen ook kunnen verdelen
in onderbroeken
en sokkentypes?

genoeg stof om over na te denken dacht ik zo
mijn kerstkaart en uitnodiging is nog onderweg
maar bij deze een verlate kerstgroet
en alvast een heel gelukkig nieuwjaar

ik ben een paar daagjes in friesland met ouders,
zusje en geliefde
interressante invulling voor oud en nieuw wordt nog gezocht

zucht - wat een post

vandaag gelezen

the cure for boredom is curiosity
there is no cure for curiosity

zondagmiddag

de vloer is schoon
het klokje tikt
de lucht is grauw
even geen regen meer
binnen is het warm
op de fiets was het koud
de kaars is nog steeds niet op
het is behaaglijk hier
op de bank met mijn lief
naast mij - opgerold als een kat
rust om mij heen
diep van binnen borrelt er iets
ruimte voor nieuwe ideeen

gedachte

vroeger wilde ik zijn zoals zij
nu wil ik zijn zoals ik